Archive for March, 2012

Almachtig?

Tuesday, March 27th, 2012

 

Even de almachtige gespeeld in het weekend.

Verleden jaar op een mooie zonnige zondag, niet wetend wat te doen eens een vlooienmarkt bezocht. Tussen de standaard potjes en vaasjes vond ik bovenstaande puzzel. Een relatiegeschenk van de Rabobank . Ik denk uit 1980 want op de doos staat “Het “Kurhaus 25 jaar geleden”. De foto is inderdaad midden jaren 50.

Dit weekend, met een zieke in huis, deze puzzel maar eens gelegd. een rustig dagje en dat mag best na alle IT-perikelen van de laatste tijd. Toen ik de puzzle aan het leggen was voelde ik mij almachtig. Langzaam maar zeker kwamen onder mijn handen het originele Kurhaus, Palais de Danse, Het Kurhauscabaret,  het Oranjehotel met daarin de jazzclub van Ted Easton, het zeewateraquarium, Palermo en de nachtclub “Ma belle amie” van de Tee Set weer tot leven.  Het zonnige en goed bezette strand, de gezellige terrasjes zijn gebleven, de rest uit mijn opsomming is weg of zoals het Kurhaus geen schim meer van wat het was.

Het doet een beetje denken aan Panorama Mesdag waar de vrouw van Mesdag het oude Scheveningen schilderde. Destijds(jaren 70)  waren er nog twee gebouwen die op het schilderij ook voorkwamen. Terwijl de herinneringen bij elk puzzelstukje terugkomen, droom je lekker weg in het voorjaarszonnetje achter glas.

Als eindelijk de puzzel zover gevorderd  is, dat alleen het zandgele strand met de duizenden mensen nog moet, neemt snuffende dochter het over. Met engelengeduld past ze de stukjes ineen. “Pas op dat je geen zand in je haren krijgt” en “heb je, je emmertje en je schepje?”  zijn de flauwe zondagmorgen grappen. Aan het strand in de zon en toch lekker thuis. En dan is de puzzel klaar!

Mijn vingers gaan over de stukjes naar de jaren 50 auto’s. Dat waren nog eens bolides. Een vrouw met kind in de kinderwagen loopt over de zeekant, het kind is nu ongeveer mijn leeftijd. Hoeveel van al die mensen op het strand, straat en op de terrasjes zouden nog leven? Restaurant de Rotonde, bestaat het nog, vraag ik me af en via Google afbeeldingen zoek ik een vergelijkbare foto. Neen, de Rotonde is nu trap naar het Kurhausplateau. Ik speur verder op de tekening. Behalve Kurhaus (gruwelijk vernieuwd dat wel) en  helemaal links op de achtergrond een gebouw dat er nu ook nog is, maar waar ik nooit binnen ben geweest. Het is de strafgevangenis. Verder lijkt het op niets meer, de nieuwbouw heeft behoorlijk toegeslagen. Welk gebouw van nu je ook bekijkt, het brengt geen zon, strand en zee gevoel bij je naar boven. De oude foto doet dat  wel. Was ik in het echt maar almachtig, dan kwam de sloper en daarna de bouwer.  Allure kan terugkomen. Is het nu helemaal weg? Dat oude Scheveningen?  Neen hoor, her en der zijn nog plekjes te vinden zoals o.a. het gezellige familiehotel Mimosa aan de Rijnstraat, midden in een onaangetaste woonwijk. Het oude Scheveningen gevoel is gewoon wat teruggeweken. Maar ondanks die restanten hier en daar, een restauratie van het oude Scheveningen als Haagse kustplaats zou mij meer dan welkom zijn.

De duinheks

Wednesday, March 21st, 2012

De Duinheks

Mensen die mij kennen, kennen mij als een enorme bewaaraap. Ik kan maar moeilijk afscheid nemen van veel zaken die een ander allang weg zou hebben gegooid. Het is een beetje een doelstelling in mijn leven geworden.  In die doelstelling word ik ondersteund door gebeurtenissen van bijv. 17 april 2005. Een dag eerder vierde ik mijn 50ste verjaardag en Frits Philips zijn honderste. Ik zou uit handen van burgmeester Sakkers een penning (Fritsje) krijgen dus voor familiefeestje was geen ruimte. Nou waren er toch wel veel mensen jarig die dag, dus Sakkers heb ik slechts vanaf een afstandje gezien, slechts drie penningen reikte hij uit. Je wilt toch als burgemeester niet overwerkt raken. Mijn penning werd mij aangereikt door door een vrouwelijke wethouder uit het college althans iets dat daar op leek. Zowel de wethouder als de uitreiking bedoel ik want half toewerpen is toch wat minder feestelijk te boekstaven in de memorie als uitreiking. Het familiefeest werd een dagje uitgesteld naar zondag. Hoogtepunt op deze verjaardagen waren altijd het bezoek van mijn moeder. Zelfstandig als ze was kwam ze altijd met de trein op een van de vrij reizen dagen.

Om een uur of half één kwam ze dan altijd aan op perron 1 en wandelden we met wat rustpozen naar de auto voor het station. Niet die dag op 17 april, want dat was ook de dag van Feyenoord – Ajax en dat liep uit op één grote rommel in Rotterdam. Het goede mens was gestrand op Centraal en kon niet meer voor of achteruit. Uiteraard belde ik mijn Haagse broer of die haar weer op wilde halen maar deze broer bleek juist op die dag naar het museum te zijn in Den Bosch waar een tentoonstelling was over het leven in de zestiger jaren.  Viel ontzettend tegen die tentoonstelling, er was maar weinig aanwezig. Er bleek  gewoon niet genoeg materiaal voorhanden uit die periode om een echt mooi overzicht te krijgen. En dat is precies het doel van mijn eigen Collection Generale. Het vangen van de tijd en daarmee werken aan de museum collecties van de komende eeuwen. Per slot heeft iemand ook de Nachtwacht gekoesterd, daarmee zijn vrouw trotserend. “Wat moet je toch met dat monsterlijk grote ding, gooi weg dat stofnest”.

En al die dingen die ik heb zijn natuurlijk niet compleet zonder bijpassend verhaal. Onderzoek van de collectie heet dat in museumtaal. En inderdaad ik erger me gruwelijk aan musea die het presteren om naast een Hollands Landschap met molen een verklarend bordje te hangen zonder onderzoek. Leesbril opdiepen dus, glazen schoonwrijven, lichtelijk voorover buigen en de tekst lezen.  Landschap met molen, onbekende meester ca 17e eeuw. Goh denk je dan, dat ze dat allemaal weten. (spottend ironisch). Je bergt je leesbril op om hem niet meer uit de koker te halen.

En zo mijmeren we steeds verder van de titel van dit stukje weg. De Duinheks. De Duinheks is een boek van Johannes Cornelis Kievit. Ook wel bekend van Dik Trom. Ik heb het boek gekregen ergens begin jaren zestig voor een verjaardag. Welk familielid of kennis me hiermee verblijdde, ik weet het niet meer. Wel weet ik nog dat het een poosje ongelezen is gebleven, maar toen ik het oppakte heb ik het ook in één adem uitgelezen, wát een spannend boek.

De Duinheks is een in 1913 geschreven historische jeugdroman. En zoals het een goede historische roman betaamt is de referentialiteit van de tekst uiterst delicaat. Ofwel wat is empirisch en wat is fictie. Huidige historische romanschrijvers herkennen daarbij ook nog  wel het probleem van het verhalen over vervlogen tijden voor een hedendaags lezerspubliek. Je moet er voor zorgen dat je lezer de overstap tussen heden en verleden kan maken, en soms vraagt dat om accenten van uitleg. Dat is cultuur in de breedste zin van het woord. Het leven van alledag, transportmiddelen, wat we aten en he we dat kookten, hoe we omgingen met de dood etc. En dat maakt dit boek anno 2012 z0 interessant. Een verhaal dat speelt in 1813, geschreven in 1913 (met het honderdjarig pespectief van toen) en nu (ja ik schaam me er niet voor, met veel plezier herlezen in 2012.

Het boek eindigt met de verjaging van de Fransen en de komst van onze eerste Oranje koning. In het verhaal speelt onder andere van Hogendorp een rol, een van de basisleggers van het hedendaagse Nederland. De andere zijn Van der Duyn en van Limburg Stirum. Het boek verhaalt van een vissersfamilie in de buurt van Kattik (Katwijk) en speelt deels aan zee, in de duinen, in Den Haag, in Amsterdam en daar tussen in. De Fransen hebben als regel gesteld dat de vissersboten voor donker weer in de haven terug moeten zijn (om smokkel met de Engelsen te voorkomen).  Daarmee ligt de vloot grotendeels stil, voor de kust is niet veel te halen. Armoe troef tenzij je er in slaagt koffie en tabak te smokkelen vanaf Engelse vaartuigen dicht onder de kust. Het vissersgezin bestaat uit vader, moeder en twee zoons en als vader en oudste zoon betrapt worden nog slechts uit moeder, die het allemaal niet meer kan verkroppen en de jongste zoon die zich gaandeweg als koerier inzet. Nederlanders in een door de Fransen bezet Nederland op weg naar de vrijheid en naar ons Nederland van alledag.

Volgend jaar november 2013 is het weer zo ver. Iedere 50 jaar herdenken we 1813. Volgend jaar zal Prins Willem-Alexander (of Koning Willem, wie zal het zeggen) op zijn beurt landen op Scheveningen zoals Willem Frederik 200 jaar eerder dat als eerste deed. Het is dus een prima voorbereidingsmoment voor scholen en geinteresseerden om ons eens diep in te graven in het leven van alledag toen. En dat kan prima met “De Duinheks”.  Nog volop tweedehands verkrijgbaar, voor wie kan googlen en wellicht is er een uitgever die met een (ongewijzigde) heruitgave wil komen. Een echte aanrader of in termen van 1813 “ene egte aenrader”.

Om het verhaal af te maken, ik ben uiteindelijk zelf afgereisd naar Rotterdam Centraal om moeder te ontzetten. Een feestelijke dag die niet feestelijk was, nooit meer opnieuw gedaan kan worden. Maar laten we niet terugkijken naar 2005 maar naar 1813 en vooruit naar 2013.

 

Overvallen bah wat grappig

Wednesday, March 14th, 2012

De woorden uit de titel hebben natuurlijk niet veel met elkaar te maken, toch vielen ze in combinatie uit mijn toetsenbord voor een reactie op een Eindhovens dagb lad blog.  Het is natuurlijk helemaal niet grappig om overvallen te worden, maar toch zijn er wat randverschijnselen die in combinatie met mijn humor het woord grappig niet helemaal als onterecht krijgen toegewezen.

Vertel, denkt u dan en dat is mooi want daar hebben wij deze blog voor.

plantjes water geven

We spreken alweer over een aantal jaren geleden, dat wijlen mijn moeder een hartaanval had gekregen. Als een goede Florence Nightingale (blijkbaar mijn bijnaam in de familie) heb ik mijn moeder dagelijks bezocht, sliep in haar huisje en toen ze weer thuis was haar even op krachten gebracht. Ik deed dat graag en vind het reuze jammer dat het nu niet meer kan. Maar ik verkeerde toen zogezegd als mantelzorghulp in Den Haag in hartje zomer.

Die zomer besloot mijn in Amsterdam woonachtige dochter onverwacht op vakantie te gaan en vroeg mij de plantjes van haar en die bij een vriendin van haar water te geven. Dat had zij aan die vriendin beloofd en kon nu door haar eigen min of meer spontane vakantie niet meer aan de verplichtingen voldoen. Tja, daar zijn dus vaders voor. Aan mij dus de schone taak in Amsterdam aan de andere kant van het land,bij iemand die ik niet ken, nooit gezien heb, binnen te dringen teneinde de plantjes te bewateren. Zoiets staat mij wel altijd tegen, in een vreemd huis.

Mijn Eindhovense dochter kwam oma bezoeken en kon mij direct de reservesleutels van het Amsterdamse hokje van mijn dochter brengen. Daags erna wilde ik snel even tussen de bezoekuren in naar Amsterdam en vond dat openbaar vervoer best een keertje kon. Met lijn 6 ging ik naar centraal en kocht mij daar aan zo’n vreselijke gele machine een kaartje. Helaas werd mijn pincode afgekeken, wie plaatst die dingen zo naast elkaar  en een man met krullen begon te roepen dat ik geld had verloren. Ik voelde meteen nattigheid en hield zonder om te kijken mijn ogen gericht op de automaat en hield mijn hand op de pasjes gleuf. De krullebol bleef maarr roepen en begon ook aan mij te trekken. In een onbewaakt ogenblik ben ik toen toch mijn pas kwijt gespeeld. Binnen het kwartier had ik Leeuwarden aan de lijn om te blokkeren, maar ondertussen was al 1000 euro gepind en op het moment van telefoneren werd bij de bank aan de buitenkant nog eens 250 euro gepind. Dat was niet meer te stoppen dus de schade bleef  redelijk beperkt tot 1250 euro en de kosten van een retourtje Amsterdam, want het kaartje was ondertusssen ook uit de automaat verdwenen.  Aangifte doen moest op een ander station en nam nog al wat tijd in beslag, zodat van Amsterdam niet veel meer terecht kwam.

De volgende dag kwam mijn dochter weer en hebben we nu veiligheidshalve met de auto de tocht naar Amsterdam gemaakt. Ten huize van mijn dochter waren de planten ondertussen in een deplorabele staat. Van de eens zo fiere citroengeranium was niet veel over. Op zoek dan maar naar het huis van de vriendin. Dat huis bleek uiteindelijk in een straat te staan, waar je het liefst de auto mee naar binnen zou nemen. Nadat we de post achter de deur vandaan hadden gingen we op zoek naar de plantjes. We hebben er geen gevonden, wat er in het huis ook stond er was geen plant te bekennen.

Later bleek dat het een grapje was. Moet ik je planten verzorgen?  Ja, geef jij mijn plantjes maar water! Een dure grap uiteindelijk, al was de Postbank zo aardig om de 1250 euro uit coulance terug te storten. Volgens hun omdat ik er met blokkeren snel bij was, volgens mij omdat ik stelde dat ik nimmer toestemming had gegeven om meer dan 250 Gulden als dagmaximum te pinnen. Dat had de bank stilzwijgend zelf gedaan. Sindsdien heb ik ook een extra rekening met pasje met een klein bedrag erop en een limiet van 0. Toch koop ik steevast (als)  ik met de trein ga een kaartje aan de kassa. met die 0,50 koop je toch wel heel wat ellende af.

Voor de planten van iemand zorgen heb ik sindsdien ook niet meer gedaan, maar mensen die nood hebben aan planten bewaterende hulpdiensten heb ik een tip. Die tip valt op www.3xploeg.com te lezen (menu Ed, dan groene vingers en het stuk over de capillaire hevel opzoeken).

Als afzwaaier op het eind, is nog te vermelden dat de aangifte werd gedaan bij de spoorwegpolitie op het station Hollandsspoor. Bij onze familiestukken zit een foto van een Ploeg (grootvader of overgrootvader of oudoom) in het telegraafkantoor. Volgens mij op het station Den Haag HS, maar het Haagse  Gemeentearchief twijfelde of dit inderdaad betrekking had op dit station omdat de raampartijen niet helemaal klopten. Onlangs ontving ik een mail van het Gemeentearchief. De ambtenaar was op het station en nieuwsgierig geworden heeft ie heel het station gescand en de locatie gevonden. Het bleek de ruimte te zijn waar ik mijn aangifte heb gedaan.

 

Als u dit nu even leest, geef ik ondertussen de plantjes water. (die van mijzelf natuurlijk)