Archive for March, 2011

Trots op Niks

Friday, March 25th, 2011

Voor de mensen die mij en of Theo Beenen al langer volgen is het geen geheim meer dat de situatie rond de Eindhovense fractie van Trots op Nederland de gemoederen nogal bezig houdt.

Politiek gezien heb ik in mijn jonge (Haagse) jaren op verschillende partijen gestemd. Puur gekeken naar het partijprogramma en de mensen er achter. Zoals velen kwam ik vaak bedrogen uit. Veel beloftes maar na de verkiezingen trok het op niks. Hoewel ik op verschillende partijen heb gestemd ben ik een echte liberaal. Dat betekende wel dat ik niet op de VVD kon stemmen want naar mijn bescheiden mening is het partijbeginsel nauwelijks meer liberaal van karakter, laat staan het verkiezingsprogramma. Bij de lokale verkiezingen had ik het altijd wel makkelijker dan landelijk. Het waren veelal lokale partijen, met uitsluitend lokale issues die mijn stem kregen. Een aantal jaren geleden toen Ad Pastoor met zijn Leefbaar Eindhoven begon hoefde ik in het stemlokaal niet lang te peinzen.

Na die voor Leefbaar Eindhoven (LE) succesvolle verkiezingen (binnenkomer met zeven zetels) , heb ik ze daar per mail mee gefeliciteerd. Gevolg was dat LE mijn emailadres had en toen de fractie het idee had om een denktank in Eindhoven te beginnen, werden vele anderen en ik uitgenodigd om mee te denken. Na een introductieavond heb ik een aantal malen een denktank vergadering bijgewoond. De denktank werd echter geen succces en het immer opspelende issue dat denktankleden ook partijlid moesten worden stond mij helemaal niet aan. Echter nog voor ik mij terug kon trekken, werd de tank al opgeheven. Van de ideeën weet ik nog dat er notabene van uit de fractie het idee was gekomen om een bus te laten rijden door de stad, met als halteplaatsen de plekken waar de partij iets voor elkaar had gekregen. Waar die bus had moeten stoppen, is nog altijd een raadsel.

Vele jaren weer niet actief mij ergens mee bezig gehouden waar het om politiek ging, als er al een reden is om dat wel te doen dan is het echt om voor het land of stad iets te doen. In 2007 was ik aangestoken door het Verdonk virus, omdat voor de eerste keer in de geschiedenis een lijstkandidaat meer stemmen had gekregen dan de lijsttrekker. Dat is heel bijzonder omdat de lijstrekker ook gekozen wordt door mensen die wel op een partij maar niet op een persoon stemmen. Van het een kwam het ander en ben ik actief betrokken geraakt bij de bouw en inrichting van een Eindhovense afdeling. Of het nu de vijfde, zesde of zevende sloot is geweest waarin ik mij bewoog weet ik niet meer, maar ergens is het spaak gelopen op mensen die niet deden wat verwacht werd van hen. Het heeft geleid tot kwaadaardige stukjes in lokale en landelijke pers en heeft onlangs na veel tijd gerek zijn finale bereikt. Trots op Nederland stelt geen prijs meer op medewerking, nou oké dan niet.

Mijn medestrijder op dit vlak, had al enige tijd het webdomein trotsopniks liggen en samen hebben we nu besloten hier iets mee te doen. Hoewel de naam anders doet vermoeden is het geen anti Trots  gedoe, maar duikt de website in een grote leegte. Raden controleren colleges en de kamer controleert de regering. De kamer en de raad worden door de burger gekozen. Eens in de vier jaar kunnen we dat opnieuw doen, of bij uitzondering vaker. De kiezer bepaalt zijn stem aan de hand van prestaties in het verleden, de stemwijzer, campagnes debatten etc. Maar met het terugkijken naar het verleden schort het een beetje in de informatievoorziening. Om dat gat te vullen is er trotsopniks. Een bonte verzameling van ca. 9800 raadsleden  en straks ook nog 150 kamerleden en hun doorlopende prestaties. Een enorme klus natuurlijk voor onze 4 koppige redactie en wel enthousiast begonnen maar nog verre  van het niveau waar we willen zijn. We zijn begonnen met eenmans en tweemans fracties te schouwen en uiteraard eerst in onze thuisomgeving Eindhoven en later Arnhem en Den Haag. En nu gaan we verder de breedte en de diepte in, maar zoeken daarvoor nog enthousiaste mensen in de te volgen gebieden.

Aan die mensen stellen we niet al te zeer hoge eisen. Je moet interesse hebben in de (lokale) politiek. Je moet de bereid zijn om er eens goed voor te gaan zitten en geen specifiek rode, groene, blauwe, paarse, oranje of groene bril ophebben. Waar je naar moet kijken is min of meer ALLES. Iedere stap van een politicus is het volgen waard. Doordat ook niet iedere gemeente gelijke regels hanteert is het ook niet doenlijk een receptje af te geven. Dat voorkomt ook weer dat politici zich daar naar gaan richten. Moties indienen is een ijkpunt maar ook niet meer dan dat.

Een kleine eenmansfractie die enig indiener is van een motie die desondanks wordt aangenomen, scoort natuurlijk hoog, als die motie ook nog inhoudelijk is. Alleen maar meeondertekenen scoort natuurlijk laag, zeker als je als de motie passeert niet eens aanwezig bent. Een stortdouche van schriftelijke vragen, die nergens over gaan zit ook niemand op te wachten. Als je inhoudelijk niet veel verder komt als “is het college op de hoogte”en “is het college met mij van mening” telt niet zwaar aan, zeker niet als het college al klaar is met de antwoorden “ja , wij zijn op de hoogte”en “neen, wij delen die mening niet”. Stemmen tegen je eigen programma in en geen kennis van de materie scoren ook zwaar negatief, net als declaratiegedrag en stilzwijgendheid. Kortom heel complex en zeker niet iets waar je als politicus op kunt anticiperen. Als je als politicus geloof, overtuiging of anderszins met je meesleept, kan dat nadelig voor je uitpakken als je het niet gebruikt als een benaderwijze van het geheel maar je beperkt tot die issues die direct je geloof, overtuiging of anderszins tot onderwerp hebben. Protesteren tegen onze gepubliceerde visie mag dan weer wel, hoe meer hoe liever.

Ben je enthousiast geworden en wil je meedoen, mail dan onmiddelijk naar trotsopniks@gmail.com. Ben je een internetgoeroe en vind je onze website maar niets qua opbouw, dan geven we je de hand. Trotsopniks maakt geen lijst voor ze de afmetingen van het schilderij kent. Dat zou een enorme rem betekenen op de creativiteit. Het is de reden dat we met een mager Dreamweaver template zijn begonnen en ondertussen al 4 genestelde templates hebben door de vele scriptjes. Wil je echter meewerken aan de opbouw naar een website die zijn weerga niet kent, dan geldt het mail adres ook voor jou. Inkomsten uit de website hebben we niet en derhalve is iedere arbeid vrijwillig en zonder vergoeding, ook voor ons.

De grootste beloning ligt in het verwezenlijken van het realiseren van een website die in een grote behoefte voorziet en die de politiek opstuwt.

Op Twitter kun je ons volgen als Die2ehv en trotsopniks en onze website heet natuurlijk www.trotsopniks.nl

 

 

De houten bril

Friday, March 18th, 2011

de houten brilVandaag  heeft een der kinderen zich ontfermd over het poetsen van de toiletten in ons huis. Ze was er mee klaar denk ik,  toen ik op de nog natte bril neerplofte. Tegelijkertijd deed het mij denken aan onze wc vroeger thuis (Multatulistraat 90). Ik denk dat het ergens eind 50 jaren was toen mijn moeder besloot de bril in onze wc eens op te leuken. Hij was door het vele gebruik en “schoongemaak” met bleekwater en Harpic  nogal gehavend in de looks.  Zo toog mijn moeder aan het werk met zwarte verf.  Na het schilderen werden alle kinderen duchtig gewaarschuwd. De bril was pas geverfd en nog nat, dus tot nader order niet naar de WC.

Na enige uren  trok Ma naar de wc om te kijken of de bril al droog was. Uit het geschreew bleek echter dat er iets  aan het handje was. “Ik heb het nog zo gezegd. Niemand mag op de bril gaan zitten want hij is nog nat. Nu heb ik hem helemaal voor niets geschilderd. Wie heeft op de WC gezeten?” Nou P zei van niet, K zei van niet, ikke  zei van niet, kortom niemand niet. Dus moesten de broeken naar beneden. Alleen P.  had zwarte verf aan de bips, oei oei.  Het duurde lang voor het geluid van de matteklopper was weggestorven.

Arme jongen, hij moest zo nodig. Op het idee van de bril eraf halen was blijkbaar niemand gekomen.  Helaas is er geen foto van de wc. Er zijn maar zeer weinig foto’s van het interieur op nummer 90.  Maar de WC staat mij nog goed bij. Allereerst dat ie zo groot was, al viel dat later wel mee, toen ik er eens terugkwam bij de familie Taal die er na ons woonde. Je  donderde  niet direct na het open doen van de deur  op de pot, maar het half uur lopen uit mijn herinnering was ook een beetje overdreven. Kenmerkend voor onze wc was ook het kleine raampje naar de keuken met drie strookjes bruin geel glas en uiteraard de in die tijd zeer populaire enveloppe van de BB met alllerlei angstaanjagende tips bij fall out en zo.

Rechten, rechten en nog eens …

Sunday, March 13th, 2011

De weg gevonden maar de richting kwijt

Vandaag maar eens een wat zwaarder onderwerp,  omdat het actueel is, en omdat ik als eigenaar van een aantal Internetdomeinen heel wat publiceer en dus te maken krijg met auteursrechten; die van mij of die van een ander als ik iets publiceer wat niet door mij is geschreven.   De bedoeling van al dat geschrijf en gepubliceer is enerzijds om content te genereren en anderzijds de discussie levendig houden. Soms hoef ik daar maar weinig moeite voor te doen, soms wat meer.

De eeuwige discussie

De discussie over rechten, auteursrechten, kopieerrechten etc. loopt al jaren. Op o.a. Twitter krijgt hij wat meer aandacht tegenwoordig vanwege “de nieuwe media”. Journalisten krabbelen een bijdrage en zien hun bijdragen her en der terug, soms met en soms zonder bronvermelding, soms letterlijk overgenomen en soms aangepast. Soms alleen maar de taalfouten er uit gehaald; niemand, ook ik niet meer,  schrijft namelijk foutloos Nederlands, als we al wisten wat dat was.

Als ik zeg dat de discussie al jaren loopt, lieg ik niet, al moeten we dan wel meerdere vormen van (destijds nieuwe) media beschouwen. Dat betrekken van meerdere media maakt de zaak hier en daar wat complex, maar het is dan ook een zeer complexe materie. Omdat “nieuwe media” vaak niets anders is als oude media op een nieuw platform ontkomen we er niet aan helaas, daarnaast maakt de Nederlandse wetgeving met al zijn zijwegen, jurisprudentie, arresten het gebied sowieso al tot redelijk ingewikkeld.

Internetsites,vooral startende,  halen hun content of delen ervan nogal eens op, door een “robot” bij de concurrent neer te zetten. Minder prettig effect daarbij is, dat soms over een gebeurtenis op een Internetpagina 6 maal een artikel stond vanuit verschillende bronnen. Bij het handmatig overnemen van artikelen wordt vaak het zogeheten knippen en plakken (copy en paste) toegepast. De Internet editie van o.a. het Eindhovens Dagblad  zet tegenwoordig onder iedere strofe dat er copyright op het artikel rust. Sommige van die artikelen zijn overigens, weer direct geplukt uit de persberichten van de politie. Zelfs de fouten in taal en stijl worden regelmatig klakkeloos overgenomen, zoals onlangs, toen er sprake was van het inrekenen van een fietsendief door een toevallig passerende patrouillewagen in de Kerkstraat. Tja politiewagens kunnen veel, deze dagen.

Een muzikaal uitstapje in muziekrechten

Nu is het natuurlijk niet alleen de schrijvende pers die last of gemak heeft van beschermingonder auteursrecht. In de muziek is het al jaren zo. En dan bedoel ik niet onbewust plagiaat, dat ook voorkomt, maar het gebruik van muziek. Youtube uploaders kennen het verschijnsel wel van de verwijderde audio, de in zekere landen verboden filmpjes etc. Het zal je maar gebeuren, je maakt iets en een ander gebruikt het, zonder daarvoor minstens toestemming te hebben. Je hebt dan schade…. Misschien niet, misschien geldt hier ook weer het omgekeerde. Een zo’n bekend omgekeerd geval is natuurlijk “Conquest of paradise” van Vangelis. Een muziekje in een film die niet opviel, noch de film noch de muziek. Het deuntje had zo de vergetelheid in gekund, totdat een bokser bij zijn entree in de ring dit gebruikte. Iedereen vroeg zich af wat het was en waar het vandaan kwam. Tegenwoordig geldt het nummer als een evergreen en heeft het Vangelis beroemder gemaakt dan hij al was. Een dat is lang niet het enige voorbeeld. Ster.nl heeft een hele infobank gemaakt voor in commercials gebruikte deuntjes. Sommige van die al oude deuntjes schieten opnieuw hitparades in.  In de muziek is de rechtendiscussie al oud. Daterend ongeveer van de intrede van de eerste spoelenrecorders eind jaren 40, werd dit later herhaald bij de intrede van de compact cassette en nog later toen bleek dat cd’s makkelijker te kopiëren waren dan te kopen.

Nieuwe media

Nieuwe tekstmedia heeft daar ook al lang last van, want nieuwe (tekst) media is er ook altijd al geweest. Al is de nieuwe media van toen, natuurlijk nu geen nieuwe media meer, maar vaak vergeten media. Maar eens was het wel nieuw, verschijnselen als teletext, RITS (razendsnelle interactieve teletekst), BBS, Videotex, lokale omroep. Wie herinnert zich niet de start van de prille lokale omroep in Eindhoven. De uitzending van de plaatselijke carnavalsoptocht….zonder muziek, een rechtenkwestie.

Kijken we verder in de muziekindustrie zien we veel werk van muzikanten, dat u niet meer kunt krijgen op dragers als cd, dvd of mp3. Veelal is dat een rechtenkwestie. Voordat je iets uitbrengt moet je toestemming hebben. Maar wie zijn de rechthebbenden? Vele contracten zijn in het verleden afgesloten op analoge technieken en gelden niet voor digitale technieken. Een zoektocht dus naar de rechthebbenden, die vaak onvindbaar blijken. De componisten zijn overleden, de rechten zijn overgegaan op familieleden, dochters zijn van naam veranderd, kinderen dragen de naam van de vaders, verhuizingen, kortom een speurtocht alom. Daarom laat men het liever zoals het is, de oplagen en de winsten er uit zijn vaak minder dan de te verwachten opsporingskosten. Dan blijft de wereld er maar van verstoken.

Video

Verder zitten we in het Europese Nederland in een rampgebied, qua taal. Waag het eens iets op de markt te brengen zonder begeleidende Nederlandse tekst, of zoals bij filmmateriaal de vertalingen of ondertitels. Jaren geleden werd ik daardoor al geplaagd bij de chronological Donald deel 1. Deel 2 is nooit hier aangekomen ( tegenvallende omzet?) en deel 3 en 4 die ook bestaan, missen we ook. Louter en alleen omdat de schijfjes niet 1 op 1 op de markt konden worden geslingerd. Zo ook de oude serie “The fugitve” waarniet alleen sprake is van een te maken ondertiteling, maar waar ook nog eens sprake was van een rechtenprobleem bij de ondersteunende muziek. Hierdoor zijn vele stukjes muziek in de serie vervangen door een niet bij de serie passend synthesizer deuntje. Echte liefhebbers laten zich natuurlijk niet tegen houden. Kopen bij Amazon of als zelfs dat niet meer kan,  een torrent meesnoepen. Ben je eenmaal in zo’n kanaal beland, volgt er snel meer, vooral voorbeelden van hoe de Nederlander slechts een klein en onvolledig kijkje krijgt in de historie van beeld en geluid. Herinnert u zich Olive nog uit “On the buses”? Goed nieuws dan, U kunt de “volledige” reeks kopen. Dat wil zeggen, u koopt seizoen 3 en 4. Naar seizoen 1,2,5,6 en 7 kunt u fluiten, tenzij u de torrents opzoekt. Dan krijgt u het wel zonder ondertiteling, maar vooral de laatste seizoenen bestaan voor het merendeel uit “catchfrases”  als “I’ll sackyou for this” en “That will make my day”. Te volgen zonder veel problemen dus.

Muziekrechten

Als laatste in de muziekgroep kunnen wij even de vraagtekens zitten bij het optreden van de BUMA. Ik heb dit al een herhaaldelijk aantal malen slavernij genoemd en kom daarbij eigenlijk op voor de muzikanten die bij de Buma zijn aangesloten. Ik liep hier tegenaan toen ik een tekst voor een lied schreef en de muziek erbij liet componeren door een bekende en bevriende muzikant. Hij deed dit voor mij en de goede zaak natuurlijk geheel belangeloos. Nee zei de BUMA, de muzikant heeft niets weg te geven, het is niet van  hem maar van ons. En zo heb ik de artiest via de Buma moeten betalen voor zijn werk. Van de Buma heeft hij overigens nooit een cent gehad voor dit nummer. een tweede maal trap je er niet meer in dus neem je een muzikant die niet bij de Buma is aangesloten. Werkt ook al niet, Buma zegt, misschien is het wel gekopieerd van werk van een muzikant die wel bij ons is aangesloten, dat bepalen wij wel, dus eerst betalen anders krijg je geen toestemming om te reproduceren. Ook van dat geld heb ik nooit iets terug gezien, of gehoord dat het gekopieerd was. Dit betekent dat zelfs als ik voortaan maar besluit om zelf de muziek te componeren ik nog steeds een organisatie moet betalen om te onderzoeken of het niet is gestolen van een van hun leden. Het maakt mij vleugellam en boos. Maar ik zit niet bij de pakken neer, qua muziek heb ik persoonlijk de bewijslast maar omgedraaid. Ik gebruik en ik hoor het wel. Vooraf doe ik niets meer, het remt te veel op het mooiste van wat een mens heeft, zijn creativiteit. En daarom steel ik niet, al gebruik ik wel. Ik erken de rechten als die er zijn en wens overeenstemming te krijgen met de enige rechthebbende in mijn ogen, de maker.  Vraag aan een muzikant wat hij wil en tien tegen een, dat hij zegt; “Beroemd worden.” Daar help ik dan, net als die bokser soms een beetje aan mee, anders voel ik me net een bloemenkoopman die uit zijn eigen winkeltje niet eens een bloemetje mag meenemen.

Het geschreven woord

Terug naar de schrijvenden, de schrijvers in de nieuwe media. Als ik zo de artikelen hier en daar  lees, gaat het meestal om  journalisten. Dan met name nog de schrijvers om den brode pur sang. Ze zijn er in soorten en waarschijnlijk ook in maten. In wat nu de nieuwe media is hebben zij het moeilijk, precies als de muziekindustrie die nu ten ondergaat juist aan het nieuwe medium door de eenvoudige manier van repliceren. Control C en Control V.

Vroeger op de lagere school leerde je al over de stukjes in de krant. De eerste alinea was feitelijk, daarna kwam de inbreng van de journalist, zijn mening, zijn uitdieping, zijn getuigenverslag, zijn interviews. Over dat feitelijk stukje kunnen we kort zijn. Dat valt onder vrije nieuwsgaring en is zonder rechten. Niet geheel naar genoegen van de journalistiek trouwens, ik las laatst al ergens een betoog om bijvoorbeeld de persberichten van de politie af te schermen van het gewone publiek.

Het dappere autootje

Juist toen die vraag rees las  ik het verhaal in een internetkrant over die passerende politieauto die zo heldhaftig was opgetreden in een eerdere paragraaf van dit artikel. Juist toen ook ben ik politieberichten uit de regionale krant en op internet gaan vergelijken met deze persberichten. In veel gevallen was het ook hier “plain copy en paste”, grappig was dat dit zo opviel omdat het bloemige politietaaltje ook werd overgenomen. Daar dit ineens bij de politieberichten achterwege bleef, en ik toevallig in verband met een overlijden op het bureau was, heb ik even nagevraagd of er misschien een nieuwe voorlichter was, het viel zo op. Ik refereer hierbij onder andere aan een artikel over een oplettende surveillant die op het fietspad van de Noord Brabantlaan in Eindhoven een bromfietser ontdekte die zonder helm in de verkeerde richting reed.

Gewoon dus een politieman die in mijn ogen gewoon zijn werk deed, of is de taak van een surveillance slechts de voor criminelen zichtbare aanwezigheid of erger nog, lekker met je collega kleppen over alles wat je bezig houd, al toerend door de stad. Natuurlijk ben ik als burger best blij met de vangst, maar dat oplettende  is mij echt iets te veel, al helemaal als dit ook letterlijk in de krant is terug te vinden. Affijn op letterlijk overgenomen persberichten, of mededelingen via ANP kan een journalist natuurlijk geen rechten doen gelden anders dan alleen de plaats  waar ik het gelezen heb. Refereren kan altijd, maar er zit niets eigens in, dus waarom zou je. Je kunt er wel leuk misbruik van maken door juist WEL te refereren. Door ANP gepubliceerde epistels zijn namelijk soms bezijden de waarheid en gekleurd. Door een referte naar een krant, vermijd je dan de pek en de veren, als het bericht later onjuist is.

Linkjes op het net

Als een journalist wel waarde toevoegt en dit is duidelijk afgescheiden van het feitelijke is een bronvermelding natuurlijk wel het minste dat je als overnemer kunt doen. Sterker nog als wetenschapper moet ik dat wel doen, al hetgeen ik aandraag moet naspeurbaar zijn voor anderen die mijn werk willen controleren. Helaas heb ik dan niets aan verwijzingen naar links in de nieuwe media, omdat ik er geen macht over heb en een link morgen verdwenen kan zijn. Ik moet het dus veilig stellen en toegankelijk houden om mijn eigen werk te borgen. Geraadpleegde boeken waarvan ik verwijzingen opneem, zijn dus ook steevast in mijn bezit of er zijn kopieën gemaakt van de artikelen. Mijn werk, dat verwijzingen bevat, die niet, in laatste instantie via mij, zijn na te speuren zijn gewoon voor mij als niet geschreven.

Over dat linken is ook heel wat te vertellen. Bijna onder iedere artikeltje staat tegenwoordig wel een mogelijkheid om een link naar het artikel te verspreiden per email, twitter, facebook of anderszins. Dat vind men dan weer wel prima, terwijl deeplinken nog altijd als “not done”wordt beschouwd. Dit wordt bijvoorbeeld vaak gedaan in fora. Een plaatje bij je artikel door middel van een link naar de vindplaats. Dan genereer je verkeer, waar de plaatser niet om verlegen zit en soms zelfs voor de gebruikte bandbreedte moet betalen. Kranten vinden het linken blijkbaar prima, juist omdat het verkeer genereert. Want dat boost weer de statistieken en dat weer de marktwaarde voor een site, zodat reclame beter verkocht wordt. Overnemen van het artikel met een bronvermelding doet dat niet en wordt dus als ongewenst ervaren. Dat linken wordt dan weer als ongewenst ervaren door de contentaanbieders want heb je eindelijk een bezoeker op je site, dan jaag je hem zo wel weer weg.

Onderzoeksjournalistiek

Ten lange leste hebben we nog onderzoeksjournalistiek. In 1992 bestond het woord niet eens. (van Dale) en je kunt je afvragen of het nu wel zou moeten bestaan. Dagbladschrijvers die ook nog eens dieper ingaan op de beschreven materie. Al de inspanningen van het bijvoorbeeld undercover gaan, wat brengt het ons? Wordt een groep wetenschappelijk onderzocht heb je direct dit probleem. Maak je geen deel uit van de groep, zie je dan wel alles, je weet het niet. Maak je deel uit van de groep, maar blijf je op afstand en doe je niet daadwerkelijk mee, gedraagt de groep zich dan exact zo, dan als je er geen deel van uitmaakte, Doe je gewoon mee in de groep, (het pure undercoverwerk) is het resultaat dan niet mede bepaald door het eigen gedrag? Zo eenvoudig ligt het dus niet, met dat undercovergedoe. Een dergelijk epistel overnemen zonder bronvermelding is dus niet handig, want valt de originele bron door de mand, dan jij ook.

Bij echt wetenschappelijk onderzoek is dat anders, alles wordt vastgelegd en gepubliceerd. Dit op een zodanige wijze dat een ander het kan herhalen onder dezelfde omstandigheden. Komt er de zelfde conclusie, dan geldt dat natuurlijk als eervol naar de eerdere onderzoeker. Komt er een andere conclusie, dan volgt er een breed onderzoek naar de omstandigheden en altijd staat de waarheidsvinding voorop en niet het geldelijk gewin. Maar dat geeft nog steeds geen oplossing voor de rechtenkwestie in “de nieuwe media”.

We zouden net als bij lege cassettes, cdroms, dvd roms, en kopieerpapier een toeslag kunnen bedenken op uw internetverbinding. Dan worden er wel rechten betaald, maar net als bij genoemde voorbeelden, is het niet de maker die profiteert. Internet rechtenvrij houden zoals het oorspronkelijk bedoeld was is een optie, maar dan moet er bij vele contentmakers wel een knop om. Misschien besluiten ze wel om dan geen content meer aan te leveren, maar dat willen we in veel gevallen ook niet.

Diepvriesinformatie

Mischien moet het content anders worden. Daar voel ik wel wat voor. Dat nieuwssites op internet het nieuws van gisteren aanleveren. Daar is veel vraag naar. Kijk ik alleen naar mijn eigen persoon geniet ik van het online zetten van archieven. Het archief van de Leeuwarder Courant heeft mij veel geleerd over Kapitein Postma, mijn overgrootvader van moederszijde. Het gemeentearchief van Den Haag levert mij heel veel informatie over de woonplekjes en gedragingen van voorouders in het Haagse. Trouwe lezers van mijn blog weten dat. Nieuw nieuws was al gratis (vrije nieuwsgaring). Hoeven we alleen nog iets te bedenken voor de aan het nieuws geplakte eigen bijdrage van een journalist. De zogeheten verdieping, achtergrondinformatie etc. Voor een deel is dat eenvoudig. Internet is zo snel dat een gedegen achtergrondinformatie haast panklaar moet liggen, als zich iets voordoet. Op panklare “diepvries” info zit niemand te wachten, dus als er al zo iets is van toegevoegde waarde op een internetartikel dan is dat zeer beperkt. “Diepvries”info zie je nog wel veel op TV: het bekende legertje deskundigen dat bij calamiteiten wordt opgeroepen. Het spuit met zeer weinig informatie over het actuele allerhande info over ons heen met een hoog gehalte aan “alsen” en “indienen”. Ik denk dat het in deze niet nodig is te refereren aan de sketches van “Kooten en de Bie” met Hans Klavan. Neen, “diepvries” info, daar zit eigenlijk niemand op te wachten. De enige verdienste ervan,  was als bron voor die geweldige persiflage.

De minieme artikelen

Wat er dan nog rest is miniem. Zo miniem dat je denkt, is het de praat nog waard? Miniem, wat is miniem? Mag ik ter beroordeling  u een artikel voorleggen? Ik zal het uit het hoofd citeren en zonder bronvermelding, hetgeen echter niet betekent dat het uit mijn duim komt.

“Aan de Tongelresestraat is gisteravond brand uitgebroken op een zolder. De zolder is geheel uitgebrand, naastgelegen woningen hebben rook en/of waterschade. Er zijn voor zover bekend geen gewonden gevallen . Over de oorzaak is  nog niets bekend……BRONNAAM… Op dit artikel berust copyright.”

Wel: mijn opinie is dat er geen copyright op dit artikel rust, al zet je het er 10 keer onder. Het is niet alleen mijn opinie, het is de wet. Al mag je zoals altijd bij wet een slag om de arm houden. Nederlandse wetten zijn een crime op zich. Of iets nou wel mag of niet, er zijn altijd uitzonderingen. De kunst is dan een vorm te kiezen dat iets onder de uitzonderingen valt.

De wet

Copyright of de Auteurswet (1912)  is echter hier wel heel duidelijk.

Artikel 1

Het auteursrecht is het uitsluitend recht van den maker van een werk van letterkunde, wetenschap of kunst, of van diens rechtverkrijgenden, om dit openbaar te maken en te verveelvoudigen, behoudens de beperkingen, bij de wet gesteld.

Volgens Wikipedia;

De Nederlandse auteurswet bevat ook een bijzondere bepaling voor nieuws en ook een bepaling voor het wettelijk vrijgelaten beperkt eigen gebruik. De auteurswet is niet van toepassing op zakelijk geschreven nieuwsberichten (auteursrechten kunnen dan niet voorbehouden worden, ook niet als dit nadrukkelijk door de maker geclaimd wordt). Dit geldt echter niet voor achtergrondartikelen, opiniërende stukken, columns en dergelijke.

Hiermede is denk ik voldoende ondersteund dat op het genoemde brand voorbeeld geen copyright rust. Dan de andere berichten. De bijna letterijk geciteerde politiepersberichten. Op de website politie.nl staat ook een copyright vermeld. Een persbericht is natuurlijk wel bedoeld om verder te verspreiden, dus kopiëren mag met bronvermelding. Vind je een persbericht van de politie via Persberichten politie op Emea.nl, dan moet de bron vermeld worden en ook een “via Emea”. Deze heeft namelijk weer het auteursrecht op de dataverzameling. Kortom bij kopiëren wordt niemands recht geschonden.

De dataverzameling geeft direct weer een probleem. U weet vast dat in zo’n beetje ieder boek staat….Niets uit deze uitgave…enz. Ik trof het zelfs aan in het boekje Brabantse Spreekwoorden. (geldt overigens ook voor vergelijkbare uitgaven). Daar is het uiteraard weer “over de richel” . U mag de spreekwoorden gerust overnemen, slechts op de verzameling kan een auteursrecht berusten, immmers er is een stukje creativiteit geleverd…wat wel en wat niet.

Naast al die tekst hebben we natuurlijk ook nog afbeeldingen en foto’s die vaak een artikel verlevendigen. Op het gebruik van fotomateriaal rust ook auteursrecht en dat lijkt een stuk duidelijker, al is daar ook veel rechtspraak en jurispredentie over. Een foto van een doos op een wit vlak is rechtenvrij, de foto van een bestaande woning weer niet.

Als het een woning is van een speciaal karakter (bolwoningen, blomwoningen etc. is er weer wel auteursrecht). In de openbare ruimte mag gefotografeerd worden maar wel met een handcamera. Afgebeelde personen kunnen onder portretrecht vallen en kunstwerken mogen in de openbare ruimte worden vastgelegd als deze kunstwerken permanent zijn opgesteld in deze openbare ruimte, op voorwaarde dat ze zoals zodanig worden afgebeeld. Ik neem aan dat hier bedoeld wordt een stukje omgeving meenemen. Ik mag dus niet een door X gemaakte foto publiceren van bijvoorbeeld een station, maar mag zelf wel deze foto gaan maken en publiceren. Is er dan nog verschil in deze digitale tijd met een foto van het beeldscherm? (printscreen). Graffiti valt onder de kunstregel, maar sinds wanneer is graffiti permanent? Kortom, hebben we eindelijk enige duidelijkheid (minus de grensgebieden) de illustraties maken het wat moeilijker. Niet alleen voor mij en voor u maar ook voor Telegraaf, Nu en anderen.

Afbeeldingen bij artikelen

Een voorbeeld dat het gebruik van afbeeldingen bij tekst weergeeft is een artikel uit de Telegraaf over (vermeende) fraude bij straatcoaches in Amsterdam. De Telegraaf publiceert een vraaggesprek met enkele van deze coaches en “versiert” het artikel met een afbeelding, een foto van de Stopera. Nu.nl neemt het artikel over met bronvermelding maar plaatst een abeelding van jongeren zittend op een kademuurtje. Een plaatselijk internetkrantje neemt het artikel over met bronvermelding Nu.nl en plaatst bij het artikel een foto (via Google gevonden)van een op de rug geziene straatcoach . Op de rug van zijn jas is het logo zichtbaar van To Serve and Protect (TSAP). Dat lijkt zeer passend maar levert ze het volgende commentaar van TSAP op.

Na de negatieve berichtgeving over het slecht functioneren van de straatcoaches in Amsterdam, worden ons veel vragen gesteld door (terecht) bezorgde opdrachtgevers, journalisten en andere belangstellenden.

To Serve and Protect (TSAP) levert al sinds oktober 2009 geen straatcoaches meer aan de Stichting Aanpak Overlast Amsterdam (SAOA). Het contract is destijds, na een aanbesteding, gegund aan Trigion. De werkwijze van Trigion is blijkbaar anders dan die van TSAP – zo werken wij bijvoorbeeld niet met quota. Is er niets te melden, dan is er niets te melden.

Toch wordt er beeldmateriaal van TSAP-straatcoaches en het TSAP-straatcoachlogo gebruikt in de media om de berichtgeving over de malversaties in Amsterdam te begeleiden. Wij verzoeken de media geen beelden meer uit te zenden of foto’s te plaatsen waarop onze straatcoaches en ons logo te zien zijn.

Wij distantiëren ons volledig van de gang van zaken in Amsterdam. Met lede ogen zien wij aan hoe het straatcoaching, zoals wij dat succesvol in Amsterdam hebben geïntroduceerd, in een negatief daglicht komt te staan en beneden peil functioneert.

Nog erger vinden wij het voor onze eigen straatcoaches. Zij werken, keihard en zeer consciëntieus, op dit moment in Almere, Veenendaal en Culemborg aan het veiliger en leefbaarder maken en houden van buurten en wijken voor alle bewoners, jong en oud. Zij verdienen het niet om hun vak zo te schande gemaakt te zien worden.

En zo blijkt maar weer dat het lastig is om passend beeldmateriaal bij een artikel te plaatsen. Misschien wel daarom dat Nu en Telegraaf zich beperkt hebben tot het plaatsen van dertien in een dozijn fotomateriaal. Al kan ik het mij voorstellen dat nu vier gedupeerde jeugdigen opspringen omdat zij zijn afgebeeld naast een stuk dat over moeilijke jeugd gaat.

Tot slot

Het lijkt er op dat er geen wettelijk kader is voor journalistieke media op mobiele platforms. Immers de bijdragen zijn kort en zakelijk, er zit nauwelijks een eigen bijdrage aan. Daar waar dat wel zo is, geldt natuurlijk wel auteursrecht, maar dan nog alleen op dat stuk, dat enige creativiteit heeft verlangd. Wil men revenuen halen uit een website voor mobiel gebruik, zal dit uitsluitend kunnen door de verkoop van reclamecapaciteit en eventueel een afgeschermde  site, die slechts tegen betaling zichtbaar is. Men zou ook met een “lees verder”knop een “pay per view” kunnen verlangen . Het hangt echter volledig van de concurrentie af, of zoiets een kans van slagen heeft, nog daargelaten of een site-eigenaar dit wenst. Ook, maar dit valt buiten dit artikel, kun je je afvragen hoelang de levenscyclus zal zijn van het mobiele internet zoals we dat nu kennen en in verband daarmee een terugverdientijd van investeringen die je moet doen om een website zo in te richten dat hij, uitgezonderd reclame, nog andere revenuen genereert. Misschien is het nog niet zo gek om te redeneren zoals ik al jaren doe, mijn website is een cadeautje voor de wereld. althans voor wie het wil. Ik betaal de kosten rond mijn domeinen en ik betaal voor hosting en ik betaal voor bandbreedte. Ik vermeld mijn bronnen en geef de makers van stukjes freeware de credits die ze verdienen. Ik ben wars van reclame op mijn site en ik meet niet eens het verkeer. Op mijn beurt ben ik blij met iedereen, zowel personen als instellingen die dat ook doen. Want dat is internet in optima forma. Ik zie me nog op mijn fietsje gaan naar het gemeentearchief op de Loosduinseweg in Den Haag. Dagenlang zoeken in enorme kaartenbakken, indexkaartje voor indexkaartje, later werd dat het ijspaleis met microfiches honderden indexkaarten tegelijk voor je neus. 30 jaar later tik je op de archiefsite een naam in en je verleden staat voor je neus. Deze ontwikkelingen zijn alleen maar mogelijk door inzet uit enthousiasme en niet uit winstbejag.

Duidelijk is wel dat op dit artikel overduidelijk auteursrecht geldt. Overname met bronvermelding mag van mij echter. Sterker nog, het is gewenst, omdat ik hoop dat het een discussie in een ander licht plaatst. Wat betreft mijn eigen websites, ik ben een contentgenerator met voornamelijk eigen werk. Daar waar ik werk van anderen plaats is er normaalgesproken minstens een bronvermelding. Daar wat dat niet gebeurd is, is er sprake van onzorgvuldigheid of een niet duidelijke  bron. In ieder geval, gebruik ik, wat ik vind dat ik moet gebruiken, zonder dat ik daarmee afbreuk wens te doen aan rechthebbenden, maar wel zonder toestemming vooraf. Constateert men afbreuk, inbreuk, stel mij hiervan dan onmiddelijk op de hoogte, dan komen we er wel uit.

Geraadpleegde bronnen:

  • Telegraaf.nl
  • Nu.nl
  • Grootoost.nl
  • Ed.nl
  • Eindhoven.dichtbij.nl
  • Wikipedia
  • politie.emea.nl
  • Gemeente archief Den Haag
  • Archief Leeuwarder courant
  • Archief strafkoloniën
  • SAOA
  • tsap
  • BOL.COM
  • ANP
  • Buma
  • Amazon.com
  • Politie.nl
  • Eigen archief en boekenrij

Parkhotel Den Haag

Wednesday, March 2nd, 2011

Ik wandel nog altijd vele genoeglijke uurtjes. Vroeger op straat en sinds mijn buikje wat is toegenomen en de hoeveelheid hoofdhaar wat verminderd, meer en meer op het internet.Vandaag neem ik u mee op wandeling door Den Haag, een reis die eigenlijk ook een beetje een tijdreis is geworden. We blijven op één plek en maken een reis door tijd, stijl, sfeer en ambiance. Meer precieze plek is de Molenstraat 53 , ook wel bekend als Parkhotel. Aan het begin van de 19e eeuw was dit een schoolgebouw. Uit die tijd stamt nog het Berlage trappenhuis. U merkt het voor een goede stadswandeling met interessante plekken hoef je nooit ver te lopen. Ook op internet niet, mijn verleden blogs over het middenstandshuis, de woning van mijn overgrootvader, en het paleis liggen allen binnen een cirkel van 200 meter. Het stukje tekst dat u nu leest is echter net opgehaald bij onze Amerikaanse server dus afstand, ach het blijft een relatief begrip. Ook en dat zal een trouw bezoeker van onze homepage wel gemerkt hebben, zijn er heel wat oude ansichtkaarten te vinden in de fotogalerij en webcards delen. Op zoek naar nieuw materiaal kwam ik weer een plaatje tegen om u tegen te zeggen. Ik kan er echt lang naar kijken en ontdek steeds iets nieuws. Uiteraard wil ik het u niet onthouden, kijkt u rustig, neemt u alle tijd om de sfeer en ambiance op te snuiven.

parkhotel

Parkhotel, zou dat nog bestaan denk je en uiteraard geeft het internet met een prachtige hotel website het antwoord. Er zijn ook foto’s op de site.Op een der foto’s komt het plafond bekend voor. Het is dezelfde zaal, gemoderniseerd in 2005. Strak, kil, overgeorganiseerd, aantal tafels gemaximaliseerd. Heel de sfeer en ambiance uit het begin van de vorige eeuw is verdwenen. Toch kan het zijn dat u het mooier vind, mooier dan de op Delcampe gevonden ansichtkaart. Oordeelt u zelf.

Wat een verschil. Over smaak valt niet te twisten, ik zeg dus niet dat ik het een mooier vind dan het andere. Misschien zou de zaal nu wel leeg blijven, als hij nog oogde naar de eerste afbeelding. Wellicht ook dat de warenwet van tegenwoordig de inrichting van toen niet meer op prijs stelt. Verder speuren vond ik trouwens op het historie-residentie net nog een afbeelding van voor de modernisering in 2005. parkhotel3 Het is dus een echte reis door de tijd geworden. Voor wie meer over het Parkhotel en zijn geschiedenis te weten wil komen en ook even op internet wil rondbanjeren kan ik de volgende tips geven. http://historie.residentie.net/parkht.htm met trouwens veel meer informatie over het oude-centrum en Den Haag en natuurlijk de website van het hotel http://www.parkhoteldenhaag.nl. Ook eens avonturen op de internetveiling van Delcampe (www.delcampe.net). Ik koop er regelmatig en ben zeer tevreden.